హోమగుండం

 వాళ్ళు ఇల్లు కట్టుకున్నారు. చక్కని ఇల్లు. జీవితపు తొలి దశలో ఉన్నారేమో తమ నవ్య ఆలోచనలన్నిటికీ రూపమిచ్చి చిన్పదైనా పదిలంగా అల్లుకున్న పొధరిల్లు లాగా. 

గృహప్రవేశానికి ఆహ్వానపత్రం సామాజిక మాధ్యమంలో పంపించినా, స్వయంగా ఫోన్ చేసి మరీ మరీ రమ్మని పిలిచేరు. "ఆట్టే ఎక్కువ మంది రావడం లేదంకుల్. అందరూ కుటుంబ సభ్యులు మాత్రమే. అన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకుంటున్నాం. మీరు ఆంటీ తప్పకుండా రావాలి"అని దంపతులు ఇద్దరూ కోరితే తప్పక హాజరయ్యేం. అందరూ ముఖానికి మాస్కులతో, మరీ జాగ్రత్త ఉన్నవారు చేతుల కి గ్లవ్స్ తో ఉన్నారు.

పూజారి గారు హోమం చేస్తున్నారు. యజమాని కి చెప్పేరు "స్వాహ" అన్నప్పుడు హోమంలో నెయ్యి వెయ్యండని. మా అందరికీ హోమద్రవ్యాలు ఇంకొక పూజారి ఇచ్చేడు "స్వాహ" అన్న తరువాత వెయ్యాలి అనే ఆదేశంతో.

అందరూ ఆయన చెప్పినట్టే స్వాహా మంత్రం అన్నాక చిటికడంటే చిటికెడు హోమ ద్రవ్యాలను హోమంలో వేయసాగేం. అందరం కొంచెం కొంచెం మాత్రమే వేయసాగేం ఎందుకంటే అందరి మనస్సులలో యాగ ప్రక్రియ పూర్తి కాకముందే హోమద్రవ్యాలు అయిపోతాయేమో అన్న అనుమానం. ఆ యజమాని కూడా నెయ్యిని చిన్న చెంచాతో కొద్ది కొద్దిగా వేస్తున్నాడు, నెయ్యి అయిపోతుందేమో అన్న భయంతో.

మంత్రోచ్ఛారణ కొనసాగింది. స్వాహా అన్నప్పుడు అందరం హోమాగ్నిలో ద్రవ్యాలు నెయ్యి వేస్తున్నాం. హోమ క్రతువు పూర్తయ్యింది.

మా అందరి చేతుల్లో హవనద్రవ్యాలు చాలానే మిగిలి పోయాయి. నెయ్యి అయితే సగం కూడా వినియోగించబడలేదు.

హోమం పూర్తయ్యాక పురోహితులు మాకు మిగిలిన హోమద్రవ్యాలు హోమంలో పూర్తిగా వేసేయమని చెప్పేరు. ఆ యజమానిని కూడా నెయ్యి పూర్తిగా వేసేయమన్నారు.

అందరం ఒక్కసారిగా హోమంలో మా చేతుల్లో మిగిలిన ద్రవ్యాలను అగ్ని లో పడేశాం. మిగిలిన నెయ్యి ఆయన వేసేశాడు. దీంతో ఒక్కసారిగా ఆ ఇంట్లో అంతా పొగ నిండిపోయింది. ఆ గదిలో ఎవరూ ఉండలేనంత పొగ. పైగా మాస్కులు. అందరం దగ్గుకుంటూ ఆ గదినుండి ఆ అపార్ట్మెంట్ నుండి బయటకు పరిగెత్తాం. ఆ పోగ బయటకు కూడా రాసాగింది. ఆ మంట మళ్ళీ రాజుకొనేదాకా ఆ పొగలోకి వెళ్ళే వీలు కాలేదు ఎవరికీ. అందరం చాలాసేపు నిరీక్షించాల్సి వచ్చింది. .
.
.
.
.
.
.
.
.
కధ ఇక్కడతో అయిపోయింది.
.
.
.
.
.
.
.
ఒక్కవిషయం అందరికీ అవగతమైంది. ఆ హోమం పూర్తవడానికి పూజా సామానులన్నీ హోమంలోనే వెయ్యాలి. కానీ అందరూ తమతమ అనుమానాలతో కొంచెం కొంచెం వేస్తూ ఆ ద్రవ్యాలను మిగిల్చేరు.

దాదాపుగా మనం కూడా ఇలాగే చేస్తాం. మన స్వభావం ఇంతే. భవిష్యత్తులో అవసరమని మనం ఇలాగే అనేకమైనవి దాచుతూ ఉంటాం. మనకి ఆ క్షణంలో నచ్చిన వ్యాసం. మనకి వచ్చిన ఉత్తరాలు, ఎన్నో వందల ఫోటోలు జ్ఞాపకాలను అలా దాచుతూ దాచుతూ ఓ ఉదయం పారేస్తాం. ఇవే చివరకు స్థలాలు ఇళ్ళు రూపంలో నగా నట్రా రూపంలౌ బ్యాంక్ లో ఖాతాల రూపంలో మిగిలి పోతాయి.

జీవితమనే యాగం పూర్తవుతుంది. కానీ చాలామటుకు పూజాసామగ్రి మన చేతులలో మిగిలి పోతుంది. జాగ్రత్తగా ఉపయోగించాలనే మన తాపత్రయంలో మనం తెచ్చిన హోమాద్రవ్యాలు హోమంలో వేసేయాల్సిందే అన్న సామాన్య విషయం కూడా మర్చిపోతాం. వాటిని దాచి దాచి ఏం ప్రయోజనం. ఆఖరికి వాటిని హోమంలో వేయవలసిందే కద. అప్పుడు మనం పొగలో బాధపడటం తప్పదుగా.

మన జీవితాలూ హోమకుండం లాటిదే. జీవితం మనం చేసే హోమం.

ఏదో ఒక రోజు మన సంపాదించింది అంతా హోమకుండం లో వేసేయాల్సిందేగా.

నిజమైన హోమం ఎటువంటిదంటే

సంపాదించినది , తెచ్చినదీ సరిగ్గా ఉపయోగపడాలి, జీవన హోమంలో... పూర్తయిపోకూడదు. అలా అని వ్యర్ధంగా మిగలకూడదు. ఇదే జీవితాన్ని సరిగా నిర్వహించుకోవడమంటే. కలలలో జీవిస్తూ జీవించడాన్ని మరిచిపోరాదు.


ఆఖరుగా... మనం జీవితంలో ఎన్నిసార్లు ఊపిరి తీసుకున్నామనే లెక్క కాదు ముఖ్యం.... ఆ ఊపిరి లో ఎన్ని క్షణాలు మనం నిజంగా జీవించాం అన్నది ముఖ్యం.